نصفه آدم

گل چیزون

nesf — Wed, 16 Dec 2009 12:20:18 GMT

یه بنده خدایی از خدمه شرکت شدیدا هشتش گرو نهشه. به عبارتی شرایطش اصلا خوب نیست. صبح اومد کلی درد دل کرد که بدجوری گیرم و اینا ازم کار 5 نفر آدم رو میکشن و با مساعده موافقت نمیکنن و من با 260 تومن حقوق دارم به زور خودمو زن و بچه مو میگردونم...

یه ایمیل زدم برای همه بچه ها که هر کی میتونه یکمی کمک کنه براش یه مبلغی جمع بشه :

همکاران محترم با سلام

با توجه شرایط کاری خدمه این شرکت و میزان حقوق دریافتی بسیار کم و مهمتر از همه تاخیر سه ماهه دریافت همین مبلغ ناچیز، تصمیم گرفتیم که از همه کسایی که حاضرند برای مساعدت به آقای فلانی همکاری کنند دعوت کنیم که ماهیانه مبلغی را برای این منظور کنار گذاشته و به من یا آقای فلانیان تحویل دهند.

شاید کنار گذاشتن یک مبلغ کوچک برای ما نا محسوس باشد ولی برای همکار محترممان آقای فلانی کمک قابل توجهی است.

با تشکر

.....

حالا یکی ایمیل زده که چرا نشناخته با آبروی کسی بازی میکنین. اگه بفهمه این ایمیل رو زدین از شرکت میره و ...

من موندم و آش نخورده و دهن سوخته و اعصاب داغون...

منتظرانه

nesf — Tue, 08 Dec 2009 12:28:18 GMT

خیلی حرفها رو نمیتونم بنویسم.
خیلی حس ها رو دوست دارم اینجا به اشتراک بذارم نمیشه ولی...

خب یه چیزایی رو دوس داری خبیثانه نگه داری برای خودت،

دوس داری مثل آب نبات یواشکی مزه مزه شون کنی و هر وقت یکی از رو کنجکاوی رفت تو نخت، زود آبنبات رو هلش بدی زیر زبونت و برای رد گم کنی هم که شده شروع کنی به حرف زدن راجع به یه دری وری....

تازه برای گفتن یه حرفایی کلمه ها تنهایی جواب نمیدن. باید بو و رنگ و مزه و آهنگ همراهش کنی تا یکمی منتقل بشه. سخته خب؛ جدی میگم. در حق اون حس ظلم میشه.

حالا اومدم اینو بگم و برم :
دلم می خواست بدونی چقد ذوق مرگ میشم میبینم یه آی پی سوئدی یه خط در میون میاد به بلاگم سر میزنه.
یعنیااااا میخوام بگم چقد دلم میخواد زودتر این دو هفته بگذره تا این خارجی های احمق وسط زمستون تعطیلات عیدشون شروع بشه و اون آی پی سوئدی برای یه ماه اینطورا بیاد همین نزدیکیا و به اندازه پنج ماهی که نبوده و چندین ماهی هم که قراره نباشه یه دل سیر ببینمش.

پ.ن: ما خعلی میخلصیم آددود جان جان!

دیدی که رسوا شد دلم...

nesf — Wed, 25 Nov 2009 08:57:18 GMT

بوی دود و گازوئیل که میخورد به دماغم سردم میشود. یاد ترمینال و انتظار و سرما می افتم. یاد روزهایی که صبح اول وقت مادرم میرساندم ترمینال و صبر میکرد اتوبوس راه بی افتد.
گاهی اتوبوس را کمی دنبال میکرد و از پشت فرمان برایم خنده ای الکی تحویل میداد که یعنی برو به سلامت.
یعنی که من ناراحت نیستم از این که داری می روی.
یعنی که یه وقت فکر نکنی بعد این که رفتی میزنم کنار و کمی گریه میکنم تا سبک شوم و انقدر همانجا صبر میکنم تا کسی در خانه به چشم های قرمزم گیر ندهد....

من هم همیشه از پشت پنجره برایش با نیش باز دست تکان میدادم و بوس میفرستادم.
انگار که دارم یک عکس یادگاری میگیرم و باید لبخند پهنی بزنم.
یعنی که خیالت راحت دارم میروم دنبال زندگی بهتری که منتظرم است.
خیالت راحت من از این رفتن خوشحالم.
خیالت راحت من اصلا غمگین نمیشوم.
خیالت راحت من شماها را کم نمی آورم.
خیالت راحت، دور که شدیم، وقتی دیگر نمیبینی ام اصلا گریه نمیکنم. به هق هق نمی افتم و بغل دستی برایم دل نمیسوزاند و بهم دستمال نمیدهد...

هنوز که هنوز است بوی دود نیم سوز شده ی اتوبوسهای بین شهری سرم را درد می آورد. بعضی آهنگ ها که همان سالها در تمام راه توی گوشم میپیچید هم همینطور؛
محرومیتم را یادآوری میکند و تمام کمبود هایی که هیچ وقت جایش پر نشد. اگر دختری داشته باشم شاید برای همیشه در خانه زندانی ام شود....

پ.ن: بدود مینی بوس سرویس مدرسه امروز هوایی ام کرد وقتی داشتم یک سلکشن قدیمی را گوش میکردم.

مرا بخوان

nesf — Sat, 14 Nov 2009 04:26:18 GMT

همین جاها بودم روزی

همین جاها که حالا بین چهار چوب این قاب خاک خورده گیر کرده

و همین لبخند را داشتم که در این عکس قدیمی و کهنه دارد با پوسیدگی و کهنگی می جنگد

به همین سادگی، من"بودم".

پ.ن: تصور یک عکس قدیمی در یک باغ پاییزی با دختر بچه ای با یک بغل گل صحرایی به عهده خودتان :)

بزرگ شدگی

nesf — Sun, 08 Nov 2009 12:15:18 GMT

پ.ن: خیلی خودتان را به زحمت نیاندازید. تعداد شمع ها نکته انحرافی دارد. در اصل 28 سالمان تمام شد.

خر چسانه

nesf — Sun, 01 Nov 2009 13:11:14 GMT

دیدی گاهی همه چی درست همانجوری میشود که بد تر از آن نمیشود؟

دیدی وقتی که داری قربان صدقه یک بچه کوچک بانمک بور مو فرفری میروی که خیلی شیرین زبانی میکند، یکمی بعدش میخورد زمین و مادرش در حین پاک کردن اشک های بچه جوری به تو نگاه میکند که میفهمی خیلی خیلی شدیدا به چشم نظر و اینها اعتقاد داشته و از دید او الان تو یک اهریمنی؟

دیدی وقتی داری یک خاطره ای تعریف میکنی در یک جمعی، آخرین جمله را که داری زمزمه میکنی میفهمی کسی در جمع حضور دارد که با آن خاطره داری میرینی به اعصابش و یا به خودش و همه هم این را میدانند و دارند ژست خود را برای سوت زدن و به اطراف نگاه کردن آماده میکنند و تو داری ته جمله را کلمه به کلمه توی چشم همان یک نفر می جوی و از طرفی هم داری خودت را خیس میکنی؟

دیدی وقتی تازه رفتی سر کار و شدیدا سعی داری خودت را کارمند خوبی بشناسانی وقتی که مدیرت برای لحظه ای از پشت مانیتور تو عبور میکند حتما باید یکی از رفقا با ادبیات چاله میدانی و +40 باهات چاق سلامتی بکند و بقدری یکهو همه چیز اسلوموشن شود که مدیر تا نقطه ی آخر چتت را بخواند و موقع رد شدن یه لبخند پهن تحویلت دهد؟

دیدی وقتی یک همسایه ای با اعصاب خراب داری که تنها زندگی میکند و متارکه کرده تازه پرایدش را پژو کرده و خیلی از این بابت ذوق کرده و پارکینگش چسبیده به پارکینگ شما در بدترین قسمت ساختمان قرار دارد و یک روز خیلی خیلی سخت کاری وقتی بعد از کلی عقب جلو کردن و زور زدن برای پار ک ماشین، پیاده میشوی میبینی ریدی به جلوی ماشین و قد یک بشقاب گودش کرده ای؟

دیدی بعد از یکی از همین اتفاقها دوست داری با آغوش باز عزرائیل را بغل کنی؟

پ.ن: دیشب من آخری را دیدم!

حالا که دیگر فرقی نمیکند

nesf — Tue, 13 Oct 2009 09:34:18 GMT

دروغ چرا!

باید اعتراف کنم که تا مدتها آزارم میداد، خوب یادم هست که سخت مریض شدم. انگار کن که یک روز صبح با لباس خانه در وسط یک میدان نبرد خشن از خواب بیدار شده باشی و باقی قضایا...

آن روزها مدام با خود فکر میکردم چرا داریم مثل احمق ها رفتار میکنیم و چرا هیچ کسی به روی خودش نمیاورد که درست عین احمقها شده ایم.

برایم مهم نبود چه بلایی سرش می آید؛ برایش مهم نبود چه بلایی سرم می آید. دلیلی برای ملاحظه نبود و ما با بیشترین انرژی همدیگر را خورد میکردیم.

آنها هم همینطور؛ برایشان مهم نبود که بدانند حقیقت چه بوده و برایشان مهم نبود چه کسی راست میگفت، فقط مهم بود حق همانی باشد که آنها می خواستند. بزرگ بودند. اشتباهات بزرگ، کتمان های بزرگ تر...

اصلا چرا باید مرا یاد این چیز ها بیاندازی، حالا که کمی بزرگ تریم و دور تریم از هر زمان دیگری؛ حالا که هر کدام مشغولیم با مشغله های خود...

بگذار خیالت را راحت کنم. این را حتم دارم که هیچ وقت از ته دل از او دلگیر نشدم؛ باور کن!

در سیاه ترین لحظه ها میدانستم پشت این جنگ عاری از خرد، کودکانی هستند که با چشمانی ترسیده و مضطرب، در صورتهای هم به دنبال نشانه هایی از لبخندهای فراموش شده میگردند....

حالا دیگر فرقی نمیکند که تو یا او یا همه شما بدانید که حقیقت پشت کدامین ابر سمج پنهان بوده و یا خورشید احمق این همه مدت پشت کدام ابر مانده.

حالا دیگر فرقی نمیکند که به دنبال نشانه هایی بگردی که احتمالا به این جا نمیکشیدمان؛

باور کن هیچ بعید نیست عذاب وجدانی که داری عارضه هرمونی سن و سال باشد...

از من می شنوی رهایش کن...

شاید این خواسته ی او هم باشد....

پ.ن: شدیدا مخاطب خاص دارد. مخاطبی که هیچ وقت اینها را نمیخواند. پیشاپیش گیر ندادنتان را می سپاسم.

there is some thing u should know

nesf — Sat, 10 Oct 2009 09:40:18 GMT

گاهی دلم برای دختر بچه ای که تمام آرزوهایش در یک سوپر مارکت جا می شود در حالی که گل به دست منتظر قرمز شدن چراغ سر چهار راه است میگیرد...

خوابیدی بدون لالایی و قصه

nesf — Sun, 27 Sep 2009 14:17:18 GMT

امروز صدای گریه یکی از همکارا از اتاق بغلی بلند شد و یه چند دقیقه بعد دخترک با چشمای قرمز برای تعریف داستانش پیش ما اومد، البته با یه جعبه خرما!

برای مقدمه گفت من هیچ وقت خرما نمیخریدم... اصلا دوست هم ندارم زیاد... امروز که خیلی اتفاقی همچین کاری کردم این خبر رو شنیدم... و شروع به تعریف داستانش کرد

داستان مربوط بود به دو همکلاسی که سالها عاشق هم بودن و با کلی مشقت تو دوران تحصیل باهم ازداج میکنن. چهارماه پیش هم خدا دختری بهشون هدیه میده. طبق تعاریف این همکار چشم سرخ زندگی اینها خیلی مثال زدنی بوده از بس هم زن و هم مرد نمونه بودن.

مادر بقدری عاشق فرزند بوده که با وجود کلی مشغله کاری حاضر نبوده دخترش رو با شیر خشک تغذیه کنه.

جمعه شب یعنی همین دو شب قبل تو مسیر بازگشت از قم، انگار یه تیر از جایی نامعلوم به ماشینشون خورده و درجا سر مادر رو متلاشی کرده، در حالی کودک در آغوشش بوده...

تغریبا تو این قسمت داستان بود که همه چشما گرد شد و دهن ها باز موند....

بعد شروع کرد با گریه از زندگی سراسر محبت این زوج عاشق پیشه تعریف کرد تا به اندازه ی کافی اول صبح حال همه مون گرفته شه

مرد ظاهرا تو دانشکده ما بوده و من بارها و بارها دیده بودمش. انگار وقتی یکی رو حتی یک کمی هم بشناسی، مصیبتش تا چند برابر دردناک تر از مصیبت غریبه ها میشه

هنوز نفهمیدم جریان این تیر چی بوده و شاید فردا پس فردا یه دلیل بی ربطی هم براش پیدا شه که آدم با لک و لوچه آویزون بگه عجب....

دارم فکر میکنم به مردی که شاهد پاشیده شدن مغز و صورت زنش رو شیشه جلوی ماشین بوده ، به بچه ای که زمانی که بزرگ شه میشنوه تا آخرین لحظه ی زندگی مادرش تو بغلش بوده و به زنی که داره از بالا به همه اینها نگاه میکنه و احتمالا باورش نمیشه که دیگه دفتر زندگیش بسته شده ....

تو ذهنم مفهوم خوشبختی رو مرور میکنم. آرزوهایی که آدم داره و مصیبتهایی که سر راهش سبز میشه...

وای که خوشبختی گاهی چقدر دلهره آور و ترسناک میشه خدا!

پ.ن: پست دیروزم یکمیش برمیگرده به نوسانات روحی مربوط به خانوما و یکمیشم برمیگرده به این که انگار خوشی زده زیر دلم و خودم خبر ندارم. گفتم خیلی نگران نشید...

in the mood for wild

nesf — Sat, 26 Sep 2009 14:52:12 GMT

حالم بد است، بدتر هم شده ام ، درست مثل حیوانی بیمار به پزشکم چنگ و دندان نشان میدهم و دست نوازشش را میدرم

مدتی است دل تنگی های من شده مثل اسهال های تابستانی که با شیر و آلو ارتباطی تنگاتنگ دارند

بدون دلیل خاصی عصبی ام، عین کسی که یک دل سیر با نامردی کتک خورده باشد و حالا به حال خود رها شده که انتقام بگیرد

تا کی این وضعیت ادامه دارد را نمیتوانم حدس بزنم، فقط میدانم خیلی خسته ام؛ خیلی خسته است...

پ.ن: این پست نظر خواهی ندارد. یعنی نظر نمیخواهم. انشاالله که روشن است.