نصفه آدم

مرا بخوان

nesf — Sat, 14 Nov 2009 04:26:18 GMT

همین جاها بودم روزی

همین جاها که حالا بین چهار چوب این قاب خاک خورده گیر کرده

و همین لبخند را داشتم که در این عکس قدیمی و کهنه دارد با پوسیدگی و کهنگی می جنگد

به همین سادگی، من"بودم".

پ.ن: تصور یک عکس قدیمی در یک باغ پاییزی با دختر بچه ای با یک بغل گل صحرایی به عهده خودتان :)

بزرگ شدگی

nesf — Sun, 08 Nov 2009 12:15:18 GMT

پ.ن: خیلی خودتان را به زحمت نیاندازید. تعداد شمع ها نکته انحرافی دارد. در اصل 28 سالمان تمام شد.

روز دان.ش آم.وز

nesf — Wed, 04 Nov 2009 08:19:18 GMT

قیامته!

انگار نه انگار چند ماه گذشته...

تو خیابونا فقط گاز اش.ک آور میزدن...

کر.وبی رو دیدم! اونم از فاصله 2 متری! ملت با دیدنش انگار نوشابه انرژی زا خورده باشن!

چقد هیجان دارم خدا!

در شرکت رو بسته بودن به زور راهمون دادن تو. محل کار ما تو مطهریه...

دارم از پنجره خیابونا رو میبینم. ملت دارن تو مد.رس پیاده روی میکنن و داد میزنن و فحش میدن...

خیلی خوبه! خیلی! هیچ کسی حاضر نیست بی خیال شه!

خدایا مواظب بنده هات باش...

اضافه شد:

تو کوچه ما دو تا سطل آتیش زدن . ملت تو کوچه پس کوچه ها کمین کردن...

گا.ردیا با مو.تور تو دسته های بالای 10 نفری یه هو میریزن تو یه کوچه و تا میخورن مردم رو با باتو.م میزنن...

چیزی که اضافه شده به تسلیحا.ت اینا گلوله های رنگیه! پینت بال!

فکر میکنم برای اینه که میخوان شناسایی کنن و بعدا از رو لباسای رنگی اقتشا.شگرا رو بگیرن....

دو سه تا از همکارام رنگی شدن حسابی...

صدای بوق ماشینا بلنده ....

خدایا ماشینمو به خودت سپردم! هنو سه سال از قسطش مونده ها!

هووووووع

nesf — Mon, 02 Nov 2009 09:00:18 GMT

از حدود ساعت 9 شروع شد. سردرد شدید گرفتم. بعد دیدم انگار فقط مشکل من نیست. من و سه چهار تا همکار دور و برم دچار سردرد و تهوع شدیم.

معده م خودشو آماده کرده که بیاد بیرون باهام رو در رو حرف بزنه ... کاش یکم مرتب تر اومده بودم سر کار، اگه یهو ولو شدم کف زمین و خواستن جمم کنن از بعد این که حالم جا اومد از خجالت نمیرم خب!

وای خدا جدن دارم بالا میارم...

کسی میدونه شاخص آلودگی هوا تو عباس آباد و اون حوالی چه مرگش شده؟

پ.ن: اگر همسر گرامی به دادم نمیرسید همسایه اعصاب خراب دو تا ربع آدم ازم ساخته بود. جیغ هایش تا چند سیاره آنطرفتر روی تلوزیون آدم فضایی ها نویز انداخت.

خر چسانه

nesf — Sun, 01 Nov 2009 13:11:14 GMT

دیدی گاهی همه چی درست همانجوری میشود که بد تر از آن نمیشود؟

دیدی وقتی که داری قربان صدقه یک بچه کوچک بانمک بور مو فرفری میروی که خیلی شیرین زبانی میکند، یکمی بعدش میخورد زمین و مادرش در حین پاک کردن اشک های بچه جوری به تو نگاه میکند که میفهمی خیلی خیلی شدیدا به چشم نظر و اینها اعتقاد داشته و از دید او الان تو یک اهریمنی؟

دیدی وقتی داری یک خاطره ای تعریف میکنی در یک جمعی، آخرین جمله را که داری زمزمه میکنی میفهمی کسی در جمع حضور دارد که با آن خاطره داری میرینی به اعصابش و یا به خودش و همه هم این را میدانند و دارند ژست خود را برای سوت زدن و به اطراف نگاه کردن آماده میکنند و تو داری ته جمله را کلمه به کلمه توی چشم همان یک نفر می جوی و از طرفی هم داری خودت را خیس میکنی؟

دیدی وقتی تازه رفتی سر کار و شدیدا سعی داری خودت را کارمند خوبی بشناسانی وقتی که مدیرت برای لحظه ای از پشت مانیتور تو عبور میکند حتما باید یکی از رفقا با ادبیات چاله میدانی و +40 باهات چاق سلامتی بکند و بقدری یکهو همه چیز اسلوموشن شود که مدیر تا نقطه ی آخر چتت را بخواند و موقع رد شدن یه لبخند پهن تحویلت دهد؟

دیدی وقتی یک همسایه ای با اعصاب خراب داری که تنها زندگی میکند و متارکه کرده تازه پرایدش را پژو کرده و خیلی از این بابت ذوق کرده و پارکینگش چسبیده به پارکینگ شما در بدترین قسمت ساختمان قرار دارد و یک روز خیلی خیلی سخت کاری وقتی بعد از کلی عقب جلو کردن و زور زدن برای پار ک ماشین، پیاده میشوی میبینی ریدی به جلوی ماشین و قد یک بشقاب گودش کرده ای؟

دیدی بعد از یکی از همین اتفاقها دوست داری با آغوش باز عزرائیل را بغل کنی؟

پ.ن: دیشب من آخری را دیدم!

حالا که دیگر فرقی نمیکند

nesf — Tue, 13 Oct 2009 09:34:18 GMT

دروغ چرا!

باید اعتراف کنم که تا مدتها آزارم میداد، خوب یادم هست که سخت مریض شدم. انگار کن که یک روز صبح با لباس خانه در وسط یک میدان نبرد خشن از خواب بیدار شده باشی و باقی قضایا...

آن روزها مدام با خود فکر میکردم چرا داریم مثل احمق ها رفتار میکنیم و چرا هیچ کسی به روی خودش نمیاورد که درست عین احمقها شده ایم.

برایم مهم نبود چه بلایی سرش می آید؛ برایش مهم نبود چه بلایی سرم می آید. دلیلی برای ملاحظه نبود و ما با بیشترین انرژی همدیگر را خورد میکردیم.

آنها هم همینطور؛ برایشان مهم نبود که بدانند حقیقت چه بوده و برایشان مهم نبود چه کسی راست میگفت، فقط مهم بود حق همانی باشد که آنها می خواستند. بزرگ بودند. اشتباهات بزرگ، کتمان های بزرگ تر...

اصلا چرا باید مرا یاد این چیز ها بیاندازی، حالا که کمی بزرگ تریم و دور تریم از هر زمان دیگری؛ حالا که هر کدام مشغولیم با مشغله های خود...

بگذار خیالت را راحت کنم. این را حتم دارم که هیچ وقت از ته دل از او دلگیر نشدم؛ باور کن!

در سیاه ترین لحظه ها میدانستم پشت این جنگ عاری از خرد، کودکانی هستند که با چشمانی ترسیده و مضطرب، در صورتهای هم به دنبال نشانه هایی از لبخندهای فراموش شده میگردند....

حالا دیگر فرقی نمیکند که تو یا او یا همه شما بدانید که حقیقت پشت کدامین ابر سمج پنهان بوده و یا خورشید احمق این همه مدت پشت کدام ابر مانده.

حالا دیگر فرقی نمیکند که به دنبال نشانه هایی بگردی که احتمالا به این جا نمیکشیدمان؛

باور کن هیچ بعید نیست عذاب وجدانی که داری عارضه هرمونی سن و سال باشد...

از من می شنوی رهایش کن...

شاید این خواسته ی او هم باشد....

پ.ن: شدیدا مخاطب خاص دارد. مخاطبی که هیچ وقت اینها را نمیخواند. پیشاپیش گیر ندادنتان را می سپاسم.

there is some thing u should know

nesf — Sat, 10 Oct 2009 09:40:18 GMT

گاهی دلم برای دختر بچه ای که تمام آرزوهایش در یک سوپر مارکت جا می شود در حالی که گل به دست منتظر قرمز شدن چراغ سر چهار راه است میگیرد...

خوابیدی بدون لالایی و قصه

nesf — Sun, 27 Sep 2009 14:17:18 GMT

امروز صدای گریه یکی از همکارا از اتاق بغلی بلند شد و یه چند دقیقه بعد دخترک با چشمای قرمز برای تعریف داستانش پیش ما اومد، البته با یه جعبه خرما!

برای مقدمه گفت من هیچ وقت خرما نمیخریدم... اصلا دوست هم ندارم زیاد... امروز که خیلی اتفاقی همچین کاری کردم این خبر رو شنیدم... و شروع به تعریف داستانش کرد

داستان مربوط بود به دو همکلاسی که سالها عاشق هم بودن و با کلی مشقت تو دوران تحصیل باهم ازداج میکنن. چهارماه پیش هم خدا دختری بهشون هدیه میده. طبق تعاریف این همکار چشم سرخ زندگی اینها خیلی مثال زدنی بوده از بس هم زن و هم مرد نمونه بودن.

مادر بقدری عاشق فرزند بوده که با وجود کلی مشغله کاری حاضر نبوده دخترش رو با شیر خشک تغذیه کنه.

جمعه شب یعنی همین دو شب قبل تو مسیر بازگشت از قم، انگار یه تیر از جایی نامعلوم به ماشینشون خورده و درجا سر مادر رو متلاشی کرده، در حالی کودک در آغوشش بوده...

تغریبا تو این قسمت داستان بود که همه چشما گرد شد و دهن ها باز موند....

بعد شروع کرد با گریه از زندگی سراسر محبت این زوج عاشق پیشه تعریف کرد تا به اندازه ی کافی اول صبح حال همه مون گرفته شه

مرد ظاهرا تو دانشکده ما بوده و من بارها و بارها دیده بودمش. انگار وقتی یکی رو حتی یک کمی هم بشناسی، مصیبتش تا چند برابر دردناک تر از مصیبت غریبه ها میشه

هنوز نفهمیدم جریان این تیر چی بوده و شاید فردا پس فردا یه دلیل بی ربطی هم براش پیدا شه که آدم با لک و لوچه آویزون بگه عجب....

دارم فکر میکنم به مردی که شاهد پاشیده شدن مغز و صورت زنش رو شیشه جلوی ماشین بوده ، به بچه ای که زمانی که بزرگ شه میشنوه تا آخرین لحظه ی زندگی مادرش تو بغلش بوده و به زنی که داره از بالا به همه اینها نگاه میکنه و احتمالا باورش نمیشه که دیگه دفتر زندگیش بسته شده ....

تو ذهنم مفهوم خوشبختی رو مرور میکنم. آرزوهایی که آدم داره و مصیبتهایی که سر راهش سبز میشه...

وای که خوشبختی گاهی چقدر دلهره آور و ترسناک میشه خدا!

پ.ن: پست دیروزم یکمیش برمیگرده به نوسانات روحی مربوط به خانوما و یکمیشم برمیگرده به این که انگار خوشی زده زیر دلم و خودم خبر ندارم. گفتم خیلی نگران نشید...

in the mood for wild

nesf — Sat, 26 Sep 2009 14:52:12 GMT

حالم بد است، بدتر هم شده ام ، درست مثل حیوانی بیمار به پزشکم چنگ و دندان نشان میدهم و دست نوازشش را میدرم

مدتی است دل تنگی های من شده مثل اسهال های تابستانی که با شیر و آلو ارتباطی تنگاتنگ دارند

بدون دلیل خاصی عصبی ام، عین کسی که یک دل سیر با نامردی کتک خورده باشد و حالا به حال خود رها شده که انتقام بگیرد

تا کی این وضعیت ادامه دارد را نمیتوانم حدس بزنم، فقط میدانم خیلی خسته ام؛ خیلی خسته است...

پ.ن: این پست نظر خواهی ندارد. یعنی نظر نمیخواهم. انشاالله که روشن است.

آمین

nesf — Wed, 23 Sep 2009 14:55:09 GMT

خسته شدم از این همه ترس و اضطراب

از این همه به سخره گرفته شدن و نگرانی های مزمن

از اینهمه نفرتی که ناخودآگاه در ساعت هشت و نیم شب در گوش و چشممان ریخته میشود

و از این همه سیاه بازی کودکانه و حقیرانه که سعی دارد همه چیز را وارونه جلوه دهد. حتی خدا را...

دیشب لکنت شیر پیر دلم را میلرزاند. بیچاره دختر هایش، بیچاره همسرش...

خدایا لطفا بخاطر خودت هم که شده کاری بکن