نصفه آدم

تا حالا شده هوس کنی یهو بری تو بر و بیابون گم و گور بشی و دست هیچکسی هم بهت نرسه؟ یا این که یه روز صبح که از خواب بیدار میشی بری بزنی تو گوش هر کسی که میشناسی و بعدشم هر هر بخندی و طرف رو مات و مبهوت ول کنی و بری سراغ نفر بعدی؟ دیگه بعضی از چیزایی که دلم میخواد رو اصلا نمیتونم بگم چون خیلی غیر انسانیه!

 

نمیدونم چرا وقتی حالم بده اینجوری میشم...

دورو برم پر از دوستای خوب و آدم حسابیه ولی انگار خوشی زده زیر دلم. بعضی وقتا که یه دوست با ترس و لرز یه سوال ازم میپرسه و قبلش هم ازم قول میگیره که عصبانی نشم و دعواش نکنم خیلی احساس بدی پیدا میکنم. چرا وقتی که حالم خوب نیست اینقدر تلخ و مزخرف میشم؟؟؟؟

چند روز پیش با غنچه یه کم جر و بحث کردیم و بعد مدتها باز زدیم به تیپ هم (  شاید تو این دو سال و اندی این دفعه ی اول بود). هر دو داریم خر میزنیم ( اون واسه پایان ترم من واسه دفاع) و حسابی عصبی هستیم. خلاصه اولش هی زیر لب به خودم و اون بد و بیراه می گفتم. یه کم که گذشت دیدم صدای فر فر غنچه خانوم در اومده! منم که عذاب وجدانم زده بود بالا رفتم دیدم رو تختش نشسته مثلا درس میخونه و گریه زاری.... خلاصه یه فیلم هندی آبگوشتی نصفه شبی راه انداختیم که نگو. هر دو هم خندمون گرفته بود هم زر زر...

یه دفعه وقتی ۴ یا ۵ سالم بود بابام با مامانم بحث کرد. یه بحث خیلی معمولی و کوچیک که تو همه خونه ها هست. من طرف مامان بودم مثل همیشه (و ترنج بانو در جبهه ی مخالف ایضا!) وقتی دیدم مامانم ناراحت شد انقدر از دست بابام عصبانی شدم که رفتم دم جا کفشی و رو کفش بابام تف کردم! (  نوک کفش پای راست... فکر کن!) هیچ کسی این صحنه روندید...

فردای اون روز قبل این که بابا بره سر کار عذاب وجدان منو برد دم در و اقلا چند دقیقه نگهم داشت روبروی یه کفش سیاه با یه دایره ی کوچیک خشک شده ...

 این تصویرتا قبل اینکه اینجا لو بره مال خودم بود و تو ذهنم دست نخورده باقی موند. هر موقع کار عجولانه ای می کنم دوباره جون میگیره....

 من نه اون موقع اون دایره رو پاک کردم و نه حالا... حس میکنم آمار این دایره ها رو کفش آدمهای اطرافم داره میزنه بالا و این اصلا علامت خوبی نیست.

حالم خوب نیست. خیلی کار ریخته رو سرم. وقت ندارم....

 

تو این یکی دو ماه اخیر رفتارم درست مثل هوای بهاری بوده، خیلی ناپایدار و متغير.... يه لحظه آفتابي و پر انرژي و خوشحال و همه چي قشنگ و گوگوري مگوري، يه چند لحظه ي بعد يهو همچي تيره و خشن و سرد و گاهي رعد و برق و غم و تاريكي...!

 

نمي دونم همه ي اين احوالات مال دوران قبل از دفاعه يا اين كه مشكل از جاي ديگه س. من قبلا هم اينجوري بودم تا حدي ولي انگار ايندفعه خيلي جدي تر و پر رنگ تره. گاهي وقتا خدا رو شكر مي كنم كه وقتايي كه رعد و برقي مي شم كار دست خودم و بقيه نميدم. چون اون لحظه ها كارهايي كه من دوم انجام ميده ( اوني كه هميشه باهامونه و كارهايي كه ما دلمون ميخواد  انجام بديم و نميتونيم رو تو ذهنمون انجام ميده...  ) بعدا به نظرم خيلي عجولانه و حتي گاهي وحشتناك مياد!

يكمي خشن بودم از قبل، الان تشديد شده و گاهي كه ميزنه بالا هيچي آرومم نميكنه. البته ظاهرا آروم هستم و فقط يكمي تو خودم فرو ميرم اما اون يكي "من" راه ميره ، به در و ديوار فحش ميده، همه چيز و پرت ميكنه و گاهي هم ميشينه با صداي بلند برام گريه ميكنه. نگين اين آدم پاك خل شده چون اينها همه يه سري تصويره كه ميدونم همه دارن باهاش زندگي ميكنن. انگار يه دنياي مجازي دومي هم درست روي همين دنیا وجود داره كه اونجا همه رفتارمون كاملا شفافه. بدون مخفي كردن چيزي از ترس آدماي ديگه... شايد يه چيزي مثل همین دنیای مجازی اینترنت.(نکنه كه تاحالا با خودتون حرف نزدين و جر و بحث نكردين!... نكنه فقط من اينجوريم؟؟؟)

بچه كه بودم گاهي ميرفتم تو كمد مامانم و خودمو يه مدت حبس ميكردم و به اصطلاح خلوت ميكردم. عاشق تنهايي و سكوت و تاريكي كمدي بودم كه پر بود از بوي مامانم و حضور كمرنگش تو لباساش...

آهان يه چيز ديگه راجع به بچگيم يادم اومد. من خيلي بچه ي ترسويي بودم. يه دالون دراز داشتيم تو خونه كه براي رفتن به دسشويي و حموم بايد ازش رد مي شديم. حموم دست چپ انتهاي راهرو بود و دسشويي روبروي دالون. براي من تو اون سالها دسشويي رفتن مصيبتي بود كه روم هم نمي شد به كسي بگم... هميشه سه نفر تو حموم مواظبم بودن. يا دزد بودن يا سربازاي جنگي با يه فرمانده ي پير يا يه پیرزن جادوگر و دو تا نوچه... من يه عالمه داستان براي خودم ميگفتم و تو ذهنم حواس اونارو با يه صدا پرت ميكردم تا بتونم پاورچين پاورچين برم و ..... و اين وقتي بود كه ديگه عملا نميتونستم خودمو نگه دارم.  جالب اينجاس كه من تو خونه تنها هم نبودم !!! وقتي ميخواستم از جلوي حموم رد بشم رومو ميكردم يه طرف ديگه كه مثلا من نميترسم ازتون! كارم هم كه تموم ميشد يواش ميومدم تا دم در دسشويي و از اونجا تا آخر راهرو يه دفعه ميدويدم كه مثلا از چنگشون فرار كنم. اينم بگم كه اون راهرو به هيچ عنوان چيز ترسناكي نداشت. فقط حموم يكم تاريك بود. اين قضيه مال ۴ يا ۵ سالگيمه (البته فكر كنم)....اونوقت ترنج بانو انگار يه ماده شير بود( هنوزم هست) ...يه شير آروم و خوابالو و مهربون.

اگه خوشحال ميشين من الان فقط از رعد و برق ميترسم.

نميدونم چرا اينارو نوشتم؟ چه ربطي داشت؟